ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2015
21 ΔΕΚ 18 ΔΕΚ 11 ΔΕΚ 08 ΔΕΚ 06 ΔΕΚ 05 ΔΕΚ 28 ΝΟΕ 19 ΝΟΕ 12 ΝΟΕ 10 ΝΟΕ 09 ΝΟΕ 07 ΝΟΕ 04 ΝΟΕ 02 ΝΟΕ 22 ΟΚΤ

Χανιά 1- Το θέατρο- το Ωδείο- είναι ένα πολύ όμορφο διατηρητέο κτίριο- πολύ ατμοσφαιρικό- μοιάζει με εκκλησία καθολική- πολύ καλή ακουστική- Το μόνο πως η σκηνή έχει μεγάλη κλίση- και μου το είπε κάποιος στο Ηράκλειο- 'πρόσεξε η σκηνή έχει μεγάλη κλίση'- εγώ τον κύτταξα με μεγάλη απορία και δεν είπα τίποτα. Ε ναι λοιπόν, πράγματι έχει μεγάλη κλίση! και καλά να περπατάς- αν όμως είσαι σε αυτό το μηχάνημα και κάνεις πολύ γρήγορους στροβιλισμούς επί τόπου και με ανοιγμένα τα φτερά.. στη παράσταση με τα παιδιά μου ξέφυγε ένα 'μαμά'- στη βραδυνή πήγα κι έκανα πρόβα πριν- ζήτησα από τον Τάσο να με διαβεβαιώσει γιατί δεν θα γκρεμιστώ- δύσκολο να το συνηθίσω- νομίζω πως θα βρεθώ ανάσκελα κάτω από τη σκηνή- τώρα προσπαθώ να βάλλω αυτόν τον πανικό μέσα στην άγρια περιγραφή του εμφυλίου- στα Κερκυραἱκά! ακόμα ένα βράδυ ΣΗΜΕΡΑ- να δούμε! Τα παιδιά προχθές ήταν μια γλύκα- ήσυχααα- αφουγκραζόμουν τη συγκέντρωσή τους και γέμιζα χαρά! Και στηνΑθήνα; άραγε πως θα είναι στην Αθήνα;

Ηράκλειο- υποδειγματική η φιλοξενία στο θέατρο- καθαρά κρητική φιλοξενία. Χθες ήρθαν το πρωί. Λύκειο. Το θέατρο είναι πολύ πολύ στενόμακρο- δεν μπόρεσα να φτάσω τις πίσω σειρές- ήταν πολύ μακριά- έτσι δεν υπήρχε επαφή- ήταν ανεξέλεγκτο- μέχρι τη μέση ό,τι έγινε- έσκασα που τους έχασα- έσκασα. Κι αυτοί οι υπεύθυνοι όλοι στην πρώτη σειρά. Μετά πήγα στο μουσείο- μόλις είχε κλείσει- στις 3 κλείνει το χειμώνα- με λυπήθηκε μια φύλακας αλλά ήδη είχαν βάλλει τους συναγερμούς- είδα μόνο στο βάθος από την είσοδο τρεις μαύρους διπλούς πελέκεις σε ψηλά μεταλλικά κοντάρια- έβγαλα αυτές τις φωτογραφίες του μουσείου απ' έξω. Παρά κάτω στην πλατεία Ελευθερίας χριστουγεννιάτικος στολισμός. Σε λίγο πήρα το ΚΤΕΛ για τα Χανιά. Έβρεχε- κοντά τέσσερις ώρες η διαδρομή- οι άλλοι με το βαν φτάσανε σε δυόμιση ώρες- το λεωφορείο κάνει στάσεις. Έχει γίνει μια καταστροφή με τα λεωφορεία των ΚΤΕΛ- έχουν κάνει τα τζάμια σκούρα- φιμέ- κι έτσι δεν έχεις εικόνα τι είναι έξω- είναι αποκαρδιωτικό να ταξιδεύεις στα ωραιότερα μέρη στη Ελλάδα και να μη βλέπεις τα χρώματα- τα τζάμια να είναι ερμητικά κλειστά- μόνο αιρκοντίσιον- όχι αέρας- είναι σαν φυλακή. Κι όταν νυχτώνει τα χωριά φαίνονται πολύ καταθληπτικά- και δεν φτάνει αυτό- δεν μπορείς να διαβάσεις γιατί δεν ανάβουν τα ατομικά φωτάκια πάνω από το κάθισμα- εμποδίζουν τον οδηγό- εγώ επέμεινα κάτι ν' ανάψει- άναψαν ένα φως από τα γενικά και παρηγορήθηκα λίγο με κάτι που διάβασα. Όταν φτάσαμε στο Ρέθυμνο σκέφτηκα τον Νίκο- τον σκέφτομαι από μόλις ήρθαμε- μου φάνηκε εντελώς παράλογη η απουσία του.

Σήμερα είχαμε παράσταση το πρωί για τα παιδιά- η δική μας ήταν μετά από το παιδικό του δηπεθε στις Σέρρες- πήγα στο θέατρο νωρίτερα για να ετοιμαστώ- άκουγα τους ηθοποιούς να παίζουν- θυμήθηκα πως πριν λίγες μέρες στη Καβάλα είχε συμβεί το ίδιο- πήγα το πρωί κι είχαν παιδική παράσταση- άνοιξα μια πόρτα για να πάω στα καμαρίνια και βρέθηκα στο απόλυτο σκοτάδι- δεν ήξερα και τον χώρο σχεδόν καθόλου- δεν έβλεπα τίποτα- άκουγα μόνο δυνατά τις φωνές των ηθοποιών- τη φωνή μιας παιχνιδιάρας ενζενύ κι ενός συνεπαρμένου νέου- αντάλλασαν λόγια- κι εγώ μες το σκοτάδι, μαγεύτηκα εντελώς από αυτό- κάτι σαν αποκάλυψη- θυμήθηκα αργότερα τη μελαγχολία των σκηνών με τους ηθοποιούς στο θέατρο που έχει στο Φάννυ και Αλέξανδρος ο Μπέργκμαν- και τις κατάλαβα πιο καλά- έτσι ακίνητη, αγκυλωμένη- σαν να μου απαγορευόταν να περπατήσω μέσα σε αυτό το σύμπαν- θεατής μόνο- η μάλλον ακουστής- γινόμουν μάρτυρας ενός μυστηρίου- στην ακινησία μου ένιωθα την αίσθηση όλης μου της ζωής- όπως τη νιώθει κανείς όταν βρίσκεται ξαφνικά μπροστά σε κάτι Άγνωστο. Καποιος ήρθε και με πήρε από το χέρι και με οδήγησε στο καμαρίνι. Αυτό θυμήθηκα σήμερα! Τα παιδιά που ήρθαν ήταν όλα τρίτη λυκείου- οι καθηγητές στο τέλος είπαν πως απόρησαν που ήσαν τόσο ήσυχα!

Σήμερα είχαμε παράσταση το πρωί για τα παιδιά- η δική μας ήταν μετά από το παιδικό του δηπεθε στις Σέρρες- πήγα στο θέατρο νωρίτερα για να ετοιμαστώ- άκουγα τους ηθοποιούς να παίζουν- θυμήθηκα πως πριν λίγες μέρες στη Καβάλα είχε συμβεί το ίδιο- πήγα το πρωί κι είχαν παιδική παράσταση- άνοιξα μια πόρτα για να πάω στα καμαρίνια και βρέθηκα στο απόλυτο σκοτάδι- δεν ήξερα και τον χώρο σχεδόν καθόλου- δεν έβλεπα τίποτα- άκουγα μόνο δυνατά τις φωνές των ηθοποιών- τη φωνή μιας παιχνιδιάρας ενζενύ κι ενός συνεπαρμένου νέου- αντάλλασαν λόγια- κι εγώ μες το σκοτάδι, μαγεύτηκα εντελώς από αυτό- κάτι σαν αποκάλυψη- θυμήθηκα αργότερα τη μελαγχολία των σκηνών με τους ηθοποιούς στο θέατρο που έχει στο Φάννυ και Αλέξανδρος ο Μπέργκμαν- και τις κατάλαβα πιο καλά- έτσι ακίνητη, αγκυλωμένη- σαν να μου απαγορευόταν να περπατήσω μέσα σε αυτό το σύμπαν- θεατής μόνο- η μάλλον ακουστής- γινόμουν μάρτυρας ενός μυστηρίου- στην ακινησία μου ένιωθα την αίσθηση όλης μου της ζωής- όπως τη νιώθει κανείς όταν βρίσκεται ξαφνικά μπροστά σε κάτι Άγνωστο. Καποιος ήρθε και με πήρε από το χέρι και με οδήγησε στο καμαρίνι. Αυτό θυμήθηκα σήμερα! Τα παιδιά που ήρθαν ήταν όλα τρίτη λυκείου- οι καθηγητές στο τέλος είπαν πως απόρησαν που ήσαν τόσο ήσυχα!


Σύνδεσμος - Ingmar Bergman

Στο τέλος της παράστασης σήμερα στην Αλεξανδρούπολη ανέβηκαν τρείς στο καμαρίνι: μια νέα κοπέλα- σαν αρχαία κόρη- τρελλάθηκε ο ηχολήπτης μας- ένας άντρας και μια γυναίκα, η Αγγέλα- μου πρότεινε να πάμε από την Ορεστιάδα, που θα παίξουμε την άλλη βδομάδα- στην Ανδριανούπολη κι από κει στη Βιζύη!!! μια ώρα δρόμος- χρειάζετει μόνο η ταυτότητα- να μου δείξουν το αρχαίο θέατρο που θα κάνουν το καλοκαίρι κάποιους εορτασμούς για τον Βιζυηνό- κόπηκαν τα πόδια μου- να πάω ΕΓΩ στη Βιζύη..το έχω φαντασιωθεί τόσες φορές..να δω την Μπαήρα!! θα πάμε πρωί μου είπαν με το αυτοκίνητό τους και θα γυρίσουμε βράδυ- τόσο κοντά είναι λένε. Να πάω να μην πάω..



Η φωτό αυτή έχει το φως της ΄Καταιγίδας στο Τολέδο¨ του Γκρέκο -είναι η όμορφη Καβάλα- παίξαμε στις 2 και 3/12- δεν ήρθε κανένα σχολείο από τη Καβάλα.. αλλά από τη Δράμα! Ήρθαν ξαναμμένα από τη διαδρομή- κι ήταν αστείος ο τρόπος που σιγά σιγά συγκεντρώθηκαν! ήρθε κι ένας συμπαθέστατος γεράκος με μπερέ- σαν ζωγράφος της Μονμάρτης- στο τέλος της παράστασης μου έδοσε παρουσία των παιδιών ένα ντοσιέ με φωτοτυπίες από λογιώ λογιώ λήμματα από εφημερίδες με αναφορές στον Θουκυδίδη- έβγαλε κι ένα μικρό λόγο για μια παράσταση της Ιφιγένειας στην Αυλίδα στο Παρίσι στον Β πόλεμο- που δεν τον κατάλαβα-τον χειροκροτήσαμε όλοι! Πολύ φιλόξενοι στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας! ΟΛΟΙ!

Αλεξανδρούπολη: Σήμερα είδα στον ύπνο μου τον Μηνά.
Μένουμε πάνω από τον Φάρο που φαίνεται στην παληά αυτή φωτό- το ξενοδοχείο λέγεται ¨Ερρικα και το έχει μια Γερμανίδα από το Βούπερταλ- στην υποδοχή έχει και μια ζωγραφιά του ποταμιού με το εναέριο μετρό. Χθες, τα παιδιά! στην αρχή ήσαν πολύ ζωηρά- μετά μιλήσαμε και ησύχασαν σχεδόν σε όλη τη παράσταση- στο τέλος ήρθε στα καμαρίνια ένα κορίτσι σοβαρό..- και μίλησε σοβαρά για τη παράσταση! με διαπερνούν κύματα ντροπής με τα παιδιά- δεν θέλουν και πολλά για να ακολουθήσουν- αρκεί να συμμερίζεσαι μαζί τους αυτά που λες- πιστεύω πως αν κάτι έχει αξία αυτή τη στιγμή είναι η ασχολία μ' αυτά τα παιδιά. Σήμερα θα έρθουν οι μεγάλοι.
Απέναντι η Σαμοθράκη με τις ψηλές βουνοκορφές του Σάος- το βράδυ όταν επιστρέψω από τη παράσταση θα γράψω περισσότερα- θα γράψω και για την Καβάλα που είχαμε πάει πριν.

Αύριο ξεκινάμε το δεύτερο μέρος της περιοδείας μας:
Καβάλα 2,3/12
Αλεξανδρούπολη 4,5/12
Σέρρες 9/12
Ορεστιάδα 11/12
Ηράκλειο 16,17/12
Χανιά 18,19,20/12
Θα έχετε λεπτομερή νέα μας!

Βίντεο

Τα συγκλονιστικά γεγονότα του Παρισιού μας βρήκαν στον Βόλο-
Παίξαμε στο θέατρο της Παλαιάς Ηλεκτρικής- το θέατρο αυτό το πρωτογνώρισα στην αρχική του μορφή- ένας άδειος χώρος, πολύ ατμοσφαιρικός. Μόλις τον είχε πάρει η περίφημη ομάδα ¨Θεατρική Λέσχη του Βόλου" του Σπύρου Βραχωρίτη- με τ' αστέρια της, Μίρκα Γεμεντζάκη και Νίκο Σκυλοδήμο!! Η πρώτη τους παράσταση ήταν η Γυναίκα της Ζάκυθος- ο Νίκος έκανε τον Ιερομόναχο- απόλυτα δοσμένος σε αυτό. Η Μίρκα ξαπλωμένη σ' ένα πιάνο.. Τώρα το θέατρο είναι εντελώς διαφορετικό: σκηνή, καθίσματα κόκκινα, ηλεκτρολογείο, κουίντες, αυλαία, φουαγιέ. Παρόλαυτα πιστεύω- νιώθω- πως τα θέατρα- έχουν μνήμη- μένει κάτι στην ατμόσφαιρα που δεν φεύγει ποτέ- μια λεπτή ενέργεια από τα πρόσωπα που έχουν δοθεί πάνω στη σκηνή- και που οι αισθήσεις το συλλαμβάνουν και ηλεκτρίζονται!
Ο χώρος με καλοδέχτηκε- το πρωί δόσαμε παραστάσεις για τους καλούς νέους βολιώτες- δόσαμε δύο εκείνο το πρωί γιατί τη προηγούμενη ήταν η απεργία- και βραδυνή. Η παράσταση ήταν από τις πιο συγκεντρωμένες από τη μεριά μου- και το αποδίδω στην αύρα αυτών των αγαπημένων προσώπων που δεν υπάρχουν πια.

Σφιχτό πρόγραμμα στη Λαμία:πρωινή παράσταση- μετά βραδυνή- ξεστήσιμο- το επόμενο πρωί φόρτωμα και ταξίδι για Βόλο- στήσιμο. Από θέατρο σε θέατρο διαδοχικά που πάμε- είναι σαν να μπαίνεις σ' ένα κουκούλι- εννοώ κάτι πολύ εσωτερικό- και νιώθεις- αφουγκράζεσαι- ακούς την καρδιά του- κάτι σαν διαλογισμός < τα θέατρα έχουν τη δική τους ζωή > αυτό σίγουρα το νιώθουν σε ορισμένα θέατρα και κάποιοι άνθρωποι που τα φροντίζουν σαν παληοί καντηλανάφτες- τα υπηρετούν κυριολεκτικά- και κάνουν ό,τι αυτοί μπορούν- γιατί χρειάζονται και χρήματα για τη συντήρησή τους τα θέατρα. Και που σχεδόν αδιαφορούν για το αν τους εκμεταλλεύονται- ίσως μόνο μια μικρή γκρίνια- οι διάφοροι προιστάμενοί τους διευθυντές η αντιδήμαρχοι.
Τα βουνά της Λαμίας πολύ μεγάλης ομορφιάς: Οίτη, Γκιώνα και παρακάτω Βαρδούσια!
Το πρωί: η συγκέντρωση των παιδιών ήταν πλήρης- αυτό το αίσθημα της τεντωμένης κλωστής μεταξύ εσένα και του κοινού- σαν να μην υπήρχε κανείς μέσα στο θέατρο! απίστευτο ε;;


Και μια παιχνιδιάρικη φωτό από τη Λαμία- η σκηνή ανοίγει στο δρομάκι- είχαμε το βαν που μας παραχώρησε η Λάιφο για τη περιοδεία- για ξεφόρτωμα και ο Πέτρος τράβηξε- αριστερά ο Καυκάσιος ηλεκτρολόγος μας Τάσος! ταξιδεύουμε τέσσερις- Πέτρος, Τάσος και Σπύρος ηχολήπτης- εκτάκτως στη Λαμία και στο μισό Βόλο ο Θεσσαλονικιός ηχολήπτης Λεωνίδας [του περίφημου δίδυμου της Καλαμαριάς μαζί με Ζήνωνα]

Κατηφορήσαμε από τη Θεσσαλονίκη το πρωί προς τη Λαμία- περάσαμε τον Όλυμπο, τα θρυλικά Τέμπη, τη μυθική Σούρπη του Δημήτρη Χατζή- χρώματα φθινοπώρου- χρυσά, χάλκινα, σκουριά.
Μας θάμπωσε η διαδρομή με αυτόν τον υπέροχο ήλιο. Το Δημοτικό Θέατρο Λαμίας έχει μεγάλη σκηνή- στο πίσω μέρος της ανοίγει στο δρόμο- νεραντζιές- ένα μικρό νεοκλασσικό και στο ισόγειο μπαλκόνι μιας πολυκατοικίας μια υπέροχη μακροσκελής πολύχρωμη μπουγάδα- στην αρχή ετοιμαζόμασταν με ανοιχτή τη πόρτα- μπήκαν μερικά τσιγγανάκια εντυπωσιασμένα από το μηχάνημα- θέλανε να με δουν να πετάω..τους καλέσαμε αύριο στη παράσταση! βγάλαμε και φωτογραφίες- αλλά πού νάναι; τα φώτα γίνανε ωραία στη μεγάλη σκηνή- ο Τάσος- αύριο πρωί τα παιδιά- το βράδυ οι μεγάλοι..πρέπει να πω πως αυτή η επαφή με τα πολύ νέα παιδιά- γ' γυμνασίου- α' και β' λυκείου- επαφή πρωτόγνωρη μ' έχει ξεσηκώσει- μπήκαν στη ζωή μου και με κατέλαβαν- με τη φυσικότητα που γεμίζει ο αέρας ένα δωμάτιο.
Η εικόνα είναι το οπισθόφυλλο του φυλλαδίου που δίνουμε στα παιδιά.

Σήμερα ήταν η τελευταία παράσταση στη Θεσσαλονίκη- αύριο Δευτέρα φεύγουμε για Λαμία- στήνουμε και Τρίτη πρωί θα περιμένω τους μαθητές..- βράδυ τους μεγάλους- τη Τετάρτη πάμε Βόλο!


Ααα! η Θεσσαλονίκη!.. εξαιρετικό επίπεδο! πολύ μεγάλη χαρά!! τα παιδιά ανοιχτά και συγκεντρωμένα- τέλεια συνεννόηση- και κάτι που δεν θα το ξεχάσω- ένας μαθητής με κάτι πολύ ξεχωριστό στην έκφρασή του, μου ευχήθηκε στο τέλος 'καλή δύναμη' με τρέλλανε αυτό!

Μεγάλη νίκη σήμερα στη Θεσσαλονίκη! τα παιδιά παρακολούθησαν τέλεια! Έχω αγωνία για αύριο αν θα ξαναγίνει..

Κολάζ Π.Χ! μου έστειλε αυτό ο Πέτρος Χυτ - κι από πρόβες

Ο Π.Χ (Πέτρος Χυτήρης) μου έδοσε και αυτήν.. Περιμένω να αρχίσει η πρόβα- λίγο που σταμάτησε η βροχή ανεβάσαμε στον δεύτερο όροφο το φτερωτό μηχάνημα! δεν χωρούσε τελικά στο ασανσέρ όπως είχαμε συνεννοηθεί από το τηλέφωνο- οι διαστάσεις ήταν σωστές αλλά η ανοιγμένη πόρτα έκοβε 3 πόντους! μας βοήθησαν και δύο καλά παιδιά από το Πνευματικό Κέντρο.